Światłocień to coś, co sprawia, że fotografowana twarz nie jest płaska. A twarz jest płaska, gdy nie ma światłocienia. Hej! Czy aby nie kręcimy się w kółko? Chyba tak. Zatem podejdźmy to tematu inaczej. Proponuję przeprowadzenie pewnego doświadczenia. Przyjrzyjcie się kadrom filmowym (czy serialowym) pod kątem tego, jak są oświetlane. Szczególnie mam na myśli takie kadry, na których jest jedna osoba. Kadry te – co ze zdumieniem stwierdzicie – spełniają wszelkie cechy poprawnej (co najmniej!) fotografii. Chociażby takie, że nigdy nie są płaskie. Zawsze mają światłocienie.

Oto garść przykładów (wynalezionych w sieci, na chybił trafił – po to, aby pokazać, że światłocień jest elementem nie tyle sztuki, ile po prostu rzemiosła).

Widzicie? Byle kadry, ale za to jak oświetlone!

Wróćmy zatem do podstawowego pytania: co to są światłocienie? Są czymś, co nadaje sfotografowanej twarzy przestrzenność. Fotografia jest rzeźbieniem – rzeźbieniem w dwóch wymiarach.

Ale jak rzeźbić, gdy mamy do dyspozycji jedynie dwa wymiary? Odpowiedź brzmi: rzeźbimy światłem i cieniem.

Spójrzcie na to:

Czemu służy ten wywód? Pokazaniu, że uzyskiwanie światłocienia na zdjęciu należy do jednego z podstawowych elementów rzemiosła fotograficznego. Nie róbcie zdjęć bez światłocieni. Więcej: nawet sobie nie wyobrażajcie robienia zdjęć bez światłocieni. Wyjdźcie poza dwa wymiary. Światłem i cieniem zróbcie sobie trzeci!

——————————————————————————

Alicja Legutko-Dybowska (Pujćka) - Instruktorka kursu “Fotografia dziecięca cz. II “. Fotograf o wyrazistym stylu i kreatywności, autorka zdjęć “z duszą”, niepowtarzalnych oraz licznie i często komentowanych przez Mamy Akademii.

Prezentacja zdjęć instruktorki

Dziś ten mało znany wiersz Tuwima stał się dla mnie pretekstem do rozważań o fotografii i jej sensie.

Jak to z tym fotografowaniem jest? Jakie zdjęcia po latach przywracają życie szczęśliwym chwilom, wesołym zdarzeniom, łzom wzruszenia lub dziecięcej pasji, radościom doświadczanym wspólnie z bliskimi, przyjaciółmi , znajomymi?…Są tez w swoim czasie wielką podporą , fizycznym niemal wsparciem bliskich, którzy odeszli…

Życie, życie, życie…Pozwolę sobie zawołać za szekspirowskim Hamletem. Życie piękne i nieodgadnione i my miotający się pośród jego zakrętów i prostych. Ile to razy, my fotografujące Mamy, marzymy o nowym super profesjonalnym aparacie fotograficznym, męczymy mężów o nowy obiektyw, odkładane do skarpety oszczędności dzielimy na dwie kupki. Pierwsza to ta na , jak mawia moja Mama, „czarną godzinę” (oby nigdy nie nadeszła), druga na zewnętrzną lampę, blendę, wydawałoby się niezbędne tło w kolorzez białym, czarnym i jeszcze koniecznie kolorowe, albo nawet dwa, bo jedno w paski, drugie w kropki. Ciułamy na akcesoria , koszyczki, opaski i lista zamiast się kurczyć zdaje się nie mieć końca. Wiele z tych rzeczy na pewno by się przydało, zostałyby wykorzystane jednak…

Jednak najpiękniejsze akcesoria mamy w zasięgu ręki a najwspanialsze rzeczy zdarzają się w łóżeczku, na salonowej kanapie, przy pobrudzonej brudnymi, dziecięcymi rączkami ścianie, upstrzonej w dodatku malowidłami niskich i wysokich lotów. Najpiękniejsze, najwspanialsze, bo najprawdziwsze.

Miał rację poeta:

Szukałem tego w Paryżu, szukałem w Berlinie i Rzymie,
A to za oknem było i miało polskie imię.

Ech, życie piękne i okrutne! Z tym tematem nieodparcie kojarzy mi się wspomnienie pewnej smutnej,  ale jakże pouczającej i dającej do myślenia rozmowy, rozmowy spontanicznej i prawdziwej podczas której osobom w niej uczestniczącym stanęły łzy w oczu a spojrzenie na fotografię zmieniło się bezpowrotnie…

Oto do domu pewnej szczęśliwiej rodziny wtargnęła choroba. Jeden z jej członków ciężko zachorował. Życie na kilka sekund zatrzymało się w tym domu po to, by wywrócić się do góry nogami. To , co do tej pory było opatrzone etykietą: priorytet  nagle stało się kwestią  drugo- i  trzeciorzędną. To, co niedoceniane, bo zwyczajne, bo codzienne stało się najważniejsze. To bycie z drugim człowiekiem, każdy dzień spędzony razem na wspólnym gotowaniu, oglądaniu telewizji, przytulaniu się, rozmowach, oglądaniu zdjęć stały się celebrowanym świętem dnia codziennego (i chyba trzeba byłoby napisać te frazy wielkimi literami, żeby oddać im należne znaczenie – Święto Dnia Codziennego) . Wiecie, co powiedziała ta kobieta ze łzami w nieobecnych oczach, ze ściśniętym gardłem i dziwnym, smutnym uśmiechem na twarzy? Że przed wyjazdem męża do kliniki, gdzie miał być operowany przejrzała rodzinny album ze zdjęciami, album, który zawierał tyle ładnych portretów córeczki, ładnych uśmiechów i sympatycznych gestów.  Czegoś w nim jednak brakowało.

Nie było w nim prawie żadnych prawdziwych momentów opowiadających o chwilach spędzonych razem, o ludziach i rzeczach maluczkich,  ale niezwykle ważnych, o historiach banalnych , które z perspektywy czasu nabierają właściwego sensu, o wystających co rano z łóżeczka nóżkach i stukaniem o szczebelki budzących rodziców,  o wspólnym bujaniu się na koniku  czasem zgodnym, czasem okraszonym łzami, o prezentach i radości z nich, o dzieleniu się opłatkiem…

Jak w perspektywie tych rozważań brzmią poniższe wersy? Zaiste prawdziwie…

Myślałem że to potęga, świat nowy, nowe dzieje,
A to ogródek wiejski, co się kwiatami śmieje.
(…)

Szukałem tego pogonią – niecierpliwie, proroczo,
A to mi z paru grządek ukazało sie oczom.

Drogie Mamy! Zostawiam Was z tymi moimi myślami i zachęcam do refleksji.

I ze zdjęciami Mam z II edycji Uniwersytetu (semestr I), które podczas trwania kursu utrwaliły wiele, pięknych, wspaniałych i prawdziwych kadrów doskonale wpisujących się w temat danego wyzwania.

autorka: Mama Ania

autoka: Haftka

autorka: Maggie

autorka: Eliza

autorka: Lawenda

autorka: Mama Ania

autorka: Hoops

Moje drogie! Mam do Was małą prośbę.  Kiedy już sporządzicie piękną i wartościową dokumentację fotograficzną szarej rzeczywistości na potrzeby któregoś z projektów, wyzwań , kursowego zadania domowego, zmagań z wyzwaniem na Uniwersytecie zabierzcie swoje dzieci na łąkę, na bulwar lub na polanę do lasu. Do torby zapakujcie paczkę przeterminowanego makaronu, dwie garście ryżu, parasol, nawet jeśli świeci słońce, stary babciny fotel, nawet jeśli ledwo mieści się do bagażnika a mąż pod nosem burczy niezrozumiale, zaproście najlepszego kumpla Waszego syna, ukochaną psiapsiółkę córeczki i nie zapomnijcie oczywiście o aparacie fotograficznym a wszystko to po to, by uwiecznić najlepszą pod słońcem zabawę. Zabawę prawdziwą pod każdym względem.

U nas pewnego popołudnia kólowały macaroni…Zdjęcie zrodziło się na potrzeby projektu fotograficznego, w którym uczestniczyłam i bez którego nie byłoby mowy ani o zabawie, ani o pamiątce fotograficznej, którą, mam nadzieje dzieci dzięki temu właśnie zdjęciu odkurza w pamięci i która być może stanie się pretekstem do spotkania po latach.Na marginesie zazdroszczę Wam tych wyznaniowych potyczek, braku wymówek, ba pretekstów do zrobienia czegoś nowego, może szalonego, niesamowitego z Waszymi pociechami.

„Moniczko, czy aby tylko w tym tygodniu?” – zapytała mnie w komentarzu przyjaciółka, po tym jak opublikowałam zdjęcie na forum.

Po czym dodała najpierw pytająco potem z nutą refleksji:

”Ale koniec żartów, powiedz co zrobiłaś, że cała trojka tak świetnie pozowała w szerokim kadrze? Będą mieli fajną pamiątkę, a ile śmiechu będzie z tego za kilka lat… Ech, chyba się starzeję, bo mam fazę na takie kadry, które kiedyś będą wywoływały wspomnienia…”

Aniu! Całe szczęście , że zaczęłyśmy starzeć się za młodu, bo nasze dzieci będą miały albumy pełne przepięknych wspomnień!

Moi drodzy czytelnicy!

Starzejcie się i Wy się jak najszybciej! I chwalcie się już dzisiaj tymi świeżymi, ciepłymi jeszcze wspomnieniami młodych staruszków.

A w myśl ostatnich dwóch wersów wiersza Tuwiama:

Będę jeszcze w New Yorku, będę w Moskwie i Hadze,
Da Bóg, to i o Tokio, to i Tokio zawadzę.

Nie zapominajcie o zapuszczaniu się w piękne i egzotyczne krainy fotografii, dalekie od codziennego podwórka.

Zapraszam na II edycję Uniwersytetu –na semestr II. Kolejność  uczestnictwa w poszczególnych semestrach jest dowolna. Zapewniam, że okazji do zrobienia pięknych i wartościowych zdjęć nie zabraknie. Pozostało zaledwie kilka wolnych miejsc.

——————————————————————————–

Monika Ralcewicz-Ciaiolo (Niccada) – główna prowadząca Uniwersytetu Akademii Fotografii Dziecięcej, gdzie zaraża swoją pasją, przekazuje wiedzę a nade wszystko zachęca do wymiany doświadczeń Mamy i profesjonalnych fotografów z całego kraju.

Prezentacja zdjęć instruktorki

Miło nam ogłosić, że Ania znana w Akademii jako “AniaM” dołączyła do grona Super-Mam Akademii. Instruktorzy Akademii dziękują tej wyjatkowej Mamie za to, że jest z nami i daje przykład wytrwałości i pracowitości wszystkim Nam.

Gratulacje Mamie można złożyć tutaj, komentując niniejszy post lub w Galerii Publicznej – w komentarzach do jej zdjęć.

Pozdrowienia i jeszcze raz – Gratulacje!
Zespół Akademii Fotografii Dziecięcej

Komentarz do tytułu:

Tytuł ten przyznajemy w dowód uznania dla wytrwałości, pracy Mamy i jej nadzwyczjanych efektów.  Historie Super-Mam to kolejne dowody na to, że podążanie za marzeniami i pasją ma sens, a cała “mowa o odkrywaniu siebie” nie jest czczym gadaniem. Tytuł Super-Mamy to nie tylko dobra wiadomość dla Mamy, ale także całej społeczności Mam Akademii, dla ktorej Super-Mamy są wzorami (chociaż czasem może nie zdają sobie z tego sprawy). Osobisty fotograficzny rozwój Mam ma zatem w Akademii dużo szerszy niż tylko osobisty wymiar.

Co tytuł Super-Mamy oznacza w praktyce?

Tytuł Super-Mamy wyraża opinie instruktorów Akademii, że Mama prezentuje poziom profesjonalny w swoich pracach i jest gotowa do rozpoczęcia profesjonalnej kariery fotograficznej. Tytuł umożliwia też publikację  swojego portfolio na portalu sesjefotograficzne.info, który Akademia prowadzi i który poleca swoim klientom poszukującym fotografa dziecięcego. To jedna z wielu pojawiających się od tej pory możliwości współpracy z Akademią.      

Ostatnie wyróżnione prace “Super-Mamy”:

Dla wszystkich z Was, które interesują się Photoshop’em, chciałabym napisać kilka słów o wspaniałych metamorfozach, które możemy wyczarować  na swoich zdjęciach dzięki jego użyciu.

Chyba każda z nas interesuje się obróbką zdjęć i efektami, które można uzyskać nakładając na fotografie filtry, presety oraz kombinacje własnych ustawień. Photoshop to niezwykłe dobrodziejstwo, które daje nam ku temu nieskończone możliwości!

Poniżej przedstawiam obrazy zaczerpnięte z sieci, które idealnie ilustrują kilka sztuczek Photoshopa:

Zachęcam wszystkie Mamy do szukania inspiracji w programach graficznych! Sprawiajmy, by świat zdjęć naszych dzieci był bardziej kolorowy i otwarty na wytwory naszej wyobraźni!

Na zakończenie mojego wpisu, a początek Waszej przygody z Photoshopem, oraz dla tych Mam, które jeszcze się boją podjąć wyzwania obróbki zdjęć, chciałabym przedstawić kilka własnych fotografii, które zostały przeze mnie obrobione w programie Lightroom i Photoshop.

A po szczegóły serdecznie zapraszam na kurs! :)

Z gorącymi majowymi pozdrowieniami,

Kumoszka

——————————————————————————

Agnieszka Moroz( Kumoszka) - Instruktorka kursu “Obróbka graficzna domowej sesji w przykładach”. Fotograf dziecięcy, Super – Mama Akademii Fotografii Dziecięcej. Mama, która pasję do fotografii odkryła po przyjściu na świat swojej córeczki. Doświadczony fotograf rodzinny, specjalistka od sesji domowych.

Prezentacja zdjęć instruktorki

Kasia (Ruda) to fotograf obdarzony zmysłem obserwacji. Dba o to, żeby fotografie nie tylko cechowały się wysokimi walorami technicznymi, ale również niosły za sobą pewien bagaż emocjonalny. Wydobywa ze zdjęć esencję mi.n. poprzez odpowiednią dobraną obróbkę graficzną. Czasami potrafi zaskoczyć niebanalnym podejściem do tematu!

Zdjęcia nowej Instruktorki kursy “Obróbka i publikowanie zdjęc w Adobe Lightroom” możecie podziwiać w prezentacji: www.ruda.akademia-fotografii-dzieciecej.pl

Gratulujemy!

z radością niesiemy, że już 9 czerwca 2012 roku w Toruniu odbędzie się Wernisaż prac Mam, które wzięły udział w półrocznym kursie opartym o wyzwania fotograficzne zwanym “Uniwersytet Akademii Fotografii Dziecięcej”.

Wszelkie szczegóły niebawem.

Tymczasem przedstawiamy kilka fotografii z poprzedniego Wernisażu, który odbył się w listopadzie ubiegłego roku w Warszawie.

Ehhh…..

Cóż, można tylko powtórzyć filozoficznie za Petroniuszem “Życie jest  śmiechu warte więc się śmieję”..

Czy jednak faktycznie każde zdjęcie musi być studyjnym portretem?

Pamiętacie Wasze albumy ze zdjęciami z dzieciństwa?  Lubicie kiedy oglądane fotografie przywołują te wszystkie smaki, zapachy, kolory i świat dzieciństwa staje przed Waszymi oczami jakby to było wczoraj…

Nie odbierajcie takich wrażeń i wspomnień swoim własnym pociechom.  Dajcie im możliwość za kilkanaście lat, ponownego przeżycia tych chwil; pierwszego zachwytu nad tym, że z trzech kulek plasteliny powstaje bałwan,  że udało się przykleić czerwony kwadrat na niebieską kartkę sklejając przy tym cały posiadany zestaw papierniczy.

I pamiętajcie, na każdego, nawet największego uparciucha i najbardziej zbuntowanego dwulatka, jest sposób. Fotografowanie dzieci MUSI być wspólnie, mile spędzonym czasem. Jeśli robienie zdjęć obrócicie w zabawę, jeśli skupicie się na chwytaniu chwil i prawdziwych przeżyć, to sukces gwarantowany.  Sposobem na ogarnięcie domowych pieleszy jest ciekawe, niestandardowe kadrowanie, może nawet bez spoglądania w obiektyw jak pisała kilka tygodni wcześniej Karolina. Jeśli w kadr wkradnie się za dużo codziennego rozgardiaszu pamiętajcie o cudach jakie potrafi zdziałać konwersja do czerni i bieli. Wykorzystajcie kadrowanie przez “podglądnięcie”, czy to przez uchylone drzwmi, szparę w oparciu krzesła lub innym przedmiocie, który wyeliminuje niepotrzebne elementy i wprowadzi ciekawy motyw ramy.

Dodatkowo zapewne będziecie miały pęk zabawnych historii, które rozczulą Was za kilka lat. Posłużę się tu cytatem jednej z Mam, który rozbawił mnie do łez:

Fajny post zamieściła bodajże Pujćka na naszym wiosennym forum (mam wiosennych), o tym jak ona zaangażowała swoje dziecko w sprawę robienia zdjęć i z Wojtusiem też mi się udało, jest bardzo przejęty, i stara się współpracować, pod warunkiem, że potem będzie oglądał zdjęcia na komputerze i mówił, które jest ‘hajne’ a które nie. Teraz mam przerąbane, bo z górki pod domem, po której zjeżdżał kilka razy dla celów ćwiczenia nie chce teraz zejść, dopóki nie wyjmę aparatu :), a jest to jedyna droga do naszego domu :))).

Kilka kadrów dla inspiracji:

——————————————————————————

Iza Faber (IzaF) - Instruktorka kursu “Fotografia dziecięca cz. I ” – fotograf dziecięcy z potrzeby serca. Przyjście na świat jej dziecka, uświadomiło jej jak szybko mija czas, jak ważne jest by robić to, co sie kocha i jak wielka satysfakcja jest praca z małymi ludźmi. Obecnie wykonuje sesje fotograficzne jako freelancer dla faberskyPHOTOGRAPHY oraz dla brytyjskiej firmy o zasięgu krajowym Artaboutface, zarówno w studiu, jak i plenerze.

Prezentacja zdjęć instruktorki

Podczas gdy nowe Mamy zaczynają swoją przygodę z Wyzwaniami Uniwersytetu III, ja z łezką w oku spoglądam na grupę mam kończącą I semestr edycji II. I pomyśleć, że te 6 miesięcy tak szybko “zleciało”.

A jak było na Uniwersytecie? Zobaczcie same…

Koniec lutego. Przedwiośnie w natarciu, Mamy Akademii także. Rozstrzygamy kolejne wyzwanie, to juz dziesiąte z trzynastu.
Instruktorka tytułem wstępu pisze:

“Wykwitacie niczym przebiśniegi spod zimowej kołderki śniegu. Niczym krokusy, które w jednej chwili zamieniają żółto-zielono-szarą łąkę w piękny, fioletowy kobierzec. I nie jest to przypadek, że właśnie tutaj, właśnie na Uniwersytecie mają miejsce takie dziwy i zjawiska, bynajmniej nie przyrodnicze. Większość z Was przyszło tutaj z solidną wiedzą nabytą na kursach wszelakich, kilka lub kilkanaście Mam w czasie trwania wyzwań podjęło równolegle naukę na innych kursach lub dokształcało się we własnym zakresie – wszystko to razem – Wasza wiedza, ćwiczenia na kursach i aktywny udział w wyzwaniach na Uniwersytecie – złożyło się na efekty, które dzisiaj cała Akademia ma przyjemność podziwiać. (…)

Te z Was, które dotychczas bały się wypłynąć z bezpiecznej przystani portretów sięgnęło po szeroki kąt i dzisiaj niczym zawodowe reporterki pokazują rzeczywistość swoich dzieci. Wiele z Was odnalazło swój styl w fotografii studyjnej, w fotografii przemawiającej emocjami. Potraficie pokazać zadany temat na wiele różnych sposobów, macie szacunek do światła, liczycie się z kolorami. Pomyślcie ile jeszcze przed Wami?! Ile i jakie kadry z takim warsztatem i wiedzą możecie stworzyć!
Moi drodzy czytelnicy! To tylko niektóre z wyróżnionych w Galerii Sław zdjęć Mam powstałych w wyzwaniach Uniwersytetu Akademii Fotografii Dziecięcej.”

Zachęcam do podziwiania fotografii i zapraszam na kolejne edycje prowadzone przez nowe instruktorki Maggie i Mame Anię lub kolejny semestr prowadzony przeze mnie – Niccadę.

autorka: Mama Boryska

autorka: Magdalena

autorka: M.a.m.a.

autorka: Anev

autorka: Lenusiab

autorka: Tina

autorka: ferrerro

autorka: Majowka

autorka: Maggie

Niccada

——————————————————————————–

Monika Ralcewicz-Ciaiolo (Niccada) – główna prowadząca Uniwersytetu Akademii Fotografii Dziecięcej, gdzie zaraża swoją pasją, przekazuje wiedzę a nade wszystko zachęca do wymiany doświadczeń Mamy i profesjonalnych fotografów z całego kraju.

Prezentacja zdjęć instruktorki

dodaliśmy przyciski “Facebook Like” do Waszych prezentacji. Dodaliśmy też linki do Waszych stron lub BLOGów (link) , które zostały dodane do Akademii. Mamy nadzieję, że będze to dla Was coraz lepsze narzędzie promowania swojej twórczości w sieci. Wkrótce możliwość dodawania własnego tła i muzyki do Waszych prezentacji.

Miłego weekendu

Akademia dla Was (przykład: http://kumoszka.akademia-fotografii-dzieciecej.pl)​

Grace Denman po grze w krokieta (1864)

Constance i Mary Ellison po grze w krykieta (1862)

Alice Liddell (1858)

Angus Douglas (1863)

Amy Hughes (1863)

Katie Brine (1866)

Xie Kitchin (1874)

3. Na zdjęciach grupowych Lewisa Carrolla modele często przytulają się do siebie. Po pierwsze, to zmniejszało ryzyko poruszania się, a po drugie pokazywało  na zdjęciu naturalne rodzinne więzi, miłość, troskliwość, przywiązanie się do siebie.

Florence i Ellen Terry (1875)

Bertram i Leonard Rogersy (1866)

Trzy dziewczynki (1857)

„Kiedy byliśmy rozbawieni jego opowiadaniami – a zdawało nam się, że miał nieskończony zapas fantastycznych opowieści  –potrafił zrobić zdjęcia jeszcze zanim mijał odpowiedni nastrój. A więc bycie fotografowanymi było dla nas radością, a nie pokutą,  jak dla większości dzieci.”

„Lewis Carroll… przyjechał do naszego miasta by fotografować dzieci. Nie miałam wątpliwości, że byłam ‘ulubioną modelką’. Każde dziecko, fotografowane przez niego czuło się tak… Płakaliśmy, kiedy  odjechał. Byliśmy z nim zupełnie nieustraszone. Czuliśmy, że był jednym z nas  i był po naszej stronie przeciwko wszystkim dorosłym.”