"BLOG Oficjalny" Akademii Fotografii Dziecięcej » Blog poświęcony działalności fotografa dziecięcego Aleksandry de Soleil, a więc relacje z sesji domowych, imprez dziecięcych oraz najważniejzszych rodzinnych chwil Waszych małych Szkrabów :)

Drogie Mamy,

Mam na imię Alina, niektóre z Was znają mnie z kursów Akademii Fotografii Dziecięcej jako Adenalinkę. Chcę zadać Wam dzisiaj parę pytań, a mianowicie: “Dlaczego warto studentkom fotografii dziecięcej studiować historię fotografii?”, “Czego można się nauczyć od fotografów z przeszłości?” “Co mogą podpowiedzieć nam, fotografom wieku XXI, zdjęcia zrobione ponad 150 lat temu?”.

Z wielką przyjemnością zapraszam na pierwsze spotkanie z “gościem” z przeszłości, który odpowie na te pytania… Charles Lutwidge Dodgson, bardziej znany pod pseudonimem Lewis Carroll.

Tak, Tak… to jest pisarz światowej sławy i autor przygód “Alicji w Krainie Czarów”. Mało kto wie, że, będąc jeszcze w młodym wieku, Lewis Carroll na tyle zakochał się w fotografii, która w połowie XIX wieku stała się bardziej dostępna fotografom-amatorom, że mając 24 lata, zdecydował się na to, by samemu stać się fotografem.

Swoją karierę fotografa Carroll, jak i większość z nas, zaczął od robienia zdjęć swojej rodzinie i przyjaciołom, później przyjaciołom swoich przyjaciół aż w końcu zdobył popularność i wśród jego klientów pojawiły się już znane i sławne osobowości. Jednak spośród około 3000 zdjęć zrobionych przez Lewisa Carrolla w ciągu 22 lat jego fotograficznej kariery, ponad połowa należała do tematyki dziecięcej, gdyż jego ulubionymi modelami zawsze były dzieci. Dlatego właśnie Lewis Carroll ma prawo nazywać się jednym z pierwszych fotografów dziecięcych.

Sama fotografia pojawiła się i zaczęła się rozwijać właśnie w czasach Lewisa Carrolla, w epokę wiktoriańską (1830-1900), Carroll z pasją interesował się sztuką, często odwiedzał muzea i galerie, przyjaźnił się z innymi fotografami, ale zamiast tego, by dążyć wspólną drogą, wybrał swoją własną.

On doceniał takie wiktoriańskie wartości jak niewinność, piękno, wrażliwość, i robiąc zdjęcia dzieciom pokazywał ich bez dodatkowych i niepotrzebnych upiększeń, bo uważał, że dzieci już same w sobie są niewinni, piękne i wrażliwe. On rzadko używał dodatkowych gadżetów, wystarczały mu zazwyczaj krzesło czy sofa; prawie wszystkie jego zdjęcia zrobione są na naturalnym prostym tle, bo to dzieci są najważniejsze i nic nie może odwracać od nich uwagi.

Alice Liddell (1858)

Beatrice Henley (1862)

Effie Millais (1865)

Alice Constance Westmacott (1864)

Ale czasami Carroll Lewis stylizował i urządzał teatr dla dzieci w swoim studio. Często dzieci były bezpośrednio zaangażowane w organizację takich foto-sesji. Wyobrażam sobie ile było przy tym zabawy! Te zdjęcia i teraz opowiadają nam historie o księżniczkach, dalekich krajach i niesamowitych przygodach.

Lorina i Alice Liddell jako chińskie dziewczyny (1860)

Lily Gray jako akrobata (1876)

Brook Kitchin jako Święty Grzegorz (1875)

Święty Grzegorz i smok (1875)

Ucieczka, Alice Jane Donkin (1862)

Te fotografie były zrobione w XIX wieku, ale udało mi się zweryfikować prawie każde zdjęcie, podając datę, nazwę i imiona modeli. Wszystko dlatego, że Lewis Carroll dość precyzyjnie zapisywał informację o każdej sesji zdjęciowej i każdym zdjęciu w swoich dziennikach (jak dziś robi się w blogach). Oprócz tego, ze swoich zdjęć, wiele z których są podpisane przez dzieci-modeli, on utworzył kilka albumów, które często zabierał ze sobą do klientów, aby zaprezentować wachlarz swoich możliwości. Nie wszystko to przetrwało, ale, to, co zostało i tak przekazuje dużo wiedzy o fotografii Lewisa Carrolla. Cztery z tych albumów można zobaczyć na stronie biblioteki Uniwersytetu Princeton: http://libweb2.princeton.edu/rbsc2/portfolio/lc-all-list.html.

W wieku XIX technologia robienia zdjęć była znacznie trudniejsza niż teraz, chociażby dlatego, że czas naświetlania przy robieniu zdjęć trwał kilkanaście czy nawet kilkadziesiąt minut w zależności od ilości światła i pory roku. Kto jak nie my, Mamy-fotografki, niejeden raz walczące z własnymi dziećmi o to, by zatrzymali się na chwile, by mogłyśmy zrobić im zdjęcie nieporuszone, możemy zrozumieć, dlaczego fotografia dziecięca nie była tak popularna w tamtych czasach? Ale jednak, byli wtedy bohaterze, jak Lewis Carroll, którzy przyjęli wyzwanie i znaleźli sposób na zatrzymanie małych Perpetuum mobile na miejscu.

Już za tydzień kilka przepisów  Lewisa Carrolla na zdjęcia nieporuszone w sytuacjach, kiedy długiego czasu naświetlania nie da się uniknąć.

Pozdrawiam,

Adenalinka